De meeste mensen denken dat spierkrampen een teken zijn van uitdroging of een tekort aan elektrolyten. Ze pakken hun Gatorade of eten een banaan, in de hoop dat de pijn zal verdwijnen. Maar als u na een paar kilometer kramp in uw kuit krijgt, behandelt u mogelijk het verkeerde probleem.
Er is verrassend weinig goed onderzoek over dit onderwerp. Vanwege die kloof hebben zich mythen opgestapeld over waarom benen vastlopen. We weten dat een lage bloedsuikerspiegel, extreme hitte en zweetverlies krampen kunnen veroorzaken. Maar voor normale, door inspanning veroorzaakte krampen is het onduidelijk of een enkele factor de voornaamste boosdoener is.
De huidige leidende theorie komt uit de sportwetenschappelijke literatuur, specifiek die teruggaat tot 1797. Ze richt zich niet op chemicaliën in je bloed, maar op mechanica en vermoeidheid.
Het mechanisme van de kramp
Skeletspierkrampen treden waarschijnlijk op wanneer een spier zich in een verkorte positie bevindt en herhaaldelijk wordt gestimuleerd. Denk aan een kuitspier. Het wordt korter als je teen puntig is.
Je kunt dit actief nabootsen door op je tenen te rennen. Of het doen van toe-raises zonder ooit je hiel te laten zakken om de spier te verlengen.
Wat er daarna gebeurt, is mechanisch. De spier raakt vermoeid. Het verliest zijn vermogen om goed te ontspannen.
Er is hier sprake van een reflexboog. Deze lus verbindt de spier, de zenuwen die signalen naar het centrale zenuwstelsel (CZS) sturen, en de zenuwen die signalen terugbrengen naar de spier. Bij vermoeidheid loopt deze lus vast. Het blijft samentrekkingssignalen afgeven, zelfs als u wilt stoppen.
Het resultaat is een aanhoudende contractie. Een kramp.
“Rekken is ongeveer het enige dat dit reflexboogsignaal verbreekt en de kramp stopt als het gaat om door inspanning veroorzaakte gevallen.”
Hoe je de cyclus kunt doorbreken
Als u halverwege het hardlopen bent en uw been blokkeert, is de oplossing verrassend eenvoudig. U moet het signaal mechanisch onderdrukken.
Pak je teen. Trek het richting je scheenbeen. Strek het kalf.
Deze actie verbreekt de reflexboog. De samentrekking stopt. De verlichting is onmiddellijk.
Maar hier zit het addertje onder het gras. De spier is nog steeds vermoeid. De onderliggende vermoeidheid blijft bestaan. Je kunt de kramp gemakkelijk weer activeren totdat de spier voldoende rust krijgt.
Dit proces gebeurt het vaakst in spieren die twee gewrichten kruisen. De kuit kruist zowel de knie als de enkel. Omdat de spier zich over twee punten uitstrekt, is het gemakkelijk om de spier volledig in te korten en samengetrokken te houden. Een spier die slechts één gewricht kruist, heeft niet dezelfde kwetsbaarheid.
Preventie en realiteit
Als u weet hoe krampen werken, kunt u ze onder controle houden. Als u intensief teenwerk doet, moet u er rekening mee houden dat uw kuiten klaar zijn om te falen. De verkortingspositie gecombineerd met vermoeidheid is het recept.
Rekken stopt de onmiddellijke pijn. Rust lost de oorzaak op.
Andere theorieën suggereren dat zoutonevenwichtigheden of koude temperaturen de belangrijkste problemen zijn. Deze factoren kunnen op zichzelf krampen veroorzaken. Maar voor de gemiddelde hardloper of wandelaar verklaart het mechanische vermoeidheidsmodel de plotselinge blokkering beter dan alleen uitdroging.
Dus de volgende keer dat u kramp in uw benen krijgt, drink dan niet alleen water. Strek de spier. Laat het rusten. De wetenschap is beperkt, maar de mechanismen zijn duidelijk.
