Tragiczne zakończenie niekoronowanego mistrza NASCAR: historia Font Floch
Font Flock to nie tylko kierowca wyścigowy, który naciska pedał gazu. Był filarem wczesnej historii NASCAR. Inteligentny i szczery Truman Fontello Flock (lub po prostu Font) był jednym z niewielu pilotów końca lat czterdziestych, który nie bał się prasy. Był dowcipny. Był czarujący. Sprawił, że sporty motorowe stały się atrakcyjne w czasach, gdy sport motorowy wciąż zastanawiał się, jak się promować.
Zanim stał się sławny w całym kraju, był jeszcze nastolatkiem rywalizującym na nierównych torach. Jego brat Bob nauczył go podstaw. W 1941 roku, w wieku 20 lat, był już uważany za jednego z najlepszych w swojej branży. Ta umiejętność skłoniła go do wzięcia udziału w trasie koncertowej Bill French Series.
On nie tylko brał udział. Dominował.
W 1947 roku Flock zdobył mistrzostwo na torze National Championship Stock Car Circuit, bezpośrednim poprzedniku współczesnego NASCAR. W 1948 zajął drugie miejsce. W 1949 roku wygrał Mistrzostwa Samochodów Zmodyfikowanych. W ciągu pierwszych trzech lat w zmodyfikowanych wyścigach wygrał 34 z około 100 wyścigów. To niesamowity procent wygranych.
Kiedy w 1949 roku rozpoczęła się trasa koncertowa Strictly Stock Late Model, Flock był na czele. W tym samym roku zajął w sumie piąte miejsce. W następnym roku zdobył swój pierwszy tytuł Grand National na torze Lanhorn. Ale rok 1951 był jego szczytem.
Wygrał osiem wyścigów. Zdobył 12 pole position. Był o krok od zostania królem wzgórza.
Potem przyszedł rok 1952. Objął prowadzenie punktowe. Tytuł mistrzowski wydawał się nieunikniony. Następnym w kolejności było Martinsville. Złamał ramię w wypadku drogowym. W następnym tygodniu nie mógł ścigać się w Kolumbii w Południowej Karolinie. Potrzebował zastępstwa. Jego miejsce zajął Jack Smith. Zgodnie z ówczesnymi zasadami punktacji kierowcy zastępczy mogli zdobywać punkty jedynie za ukończone okrążenia. Zanim Flock znów musiał prowadzić, zdobył zaledwie ułamek punktów potrzebnych do zajęcia siódmego miejsca. Impuls zniknął.
Podczas następnego wyścigu w Macon w stanie Georgia jego dłoń wciąż trzymał się szalika. Prowadził samochód jedną ręką. Zajął drugie miejsce. Zwycięstwo w Darlington na koniec sezonu utrzymało go w pierwszej piątce. W końcowej klasyfikacji sezonu zajął czwarte miejsce. Nie do końca mistrzostwo, ale wystarczająco blisko, żeby zaboleć.
Na początku 1954 roku podał się do dymisji. Udał się na Środkowy Zachód, aby wziąć udział w różnych seriach konkursowych. Wrócił w 1955 roku i wygrał trzy wyścigi. Potem stał się bardziej selektywny. W 1956 r. – jedno zwycięstwo na siedem startów. W 1957 roku był w dużej mierze bierny.
Potem nadszedł weekend Święta Pracy 1957. Southern 500.
Herb Thomas poprosił Fonta, aby prowadził jego Pontiaca. Flock wygrał wyścig w 1952 roku i był zachwycony. Drogi Darlingtona są niezwykle trudne, ale on miał inne plany.
Od samego początku samochód był trudny w prowadzeniu. Flock walczył zaciekle przez pierwsze 28 okrążeń. Potem stracił kontrolę. Wpadł w poślizg przy wejściu do trzeciego zakrętu. Zatrzymał się. Martwa cisza.
Bobby Myers i Paul Goldsmith przylecieli z dużą prędkością. Z całą prędkością zderzyli się z nieruchomym Pontiacem.
Uderzenie było katastrofalne. Goldsmith i Flock zostali poważnie ranni. Bobby Myers zmarł natychmiast.
To był ostatni wyścig Font Flock w NASCAR. Ogłosił, że odchodzi ze szpitala.
Często nazywany jest niekoronowanym mistrzem NASCAR. Statystyki to potwierdzają.
Kariera wyścigowa: 1949–1957
Zaczyna się: 154
Liczba zwycięstw: 19
Pięć najlepszych miejsc: 72
10 najlepszych miejsc: 11
Punkty: 33
Pieniądze nagród zawodowych: 73 758 dolarów
Był głosem sportu, kiedy tego potrzebował. Był pilotem, który przyćmił swoich rywali i olśnił kamery. Odszedł, pozostawiając po sobie mistrza.
