Een handdruk. Een schouderklopje. Een knuffel die daadwerkelijk iets betekent.
Deze gebaren voelen eenvoudig, bijna triviaal. Maar de biologie geeft niets om onze sociale angst. Wij zijn bedraad voor contact.
Michelle Drouin, een onderzoekspsycholoog in Indiana, zegt het duidelijk. Aanraking is geen luxe. Het is een biologische noodzaak. Out of Touch is de titel van haar boek, maar het uitgangspunt is grimmig: we lijden aan een hongersnood op het gebied van intimiteit.
Noem het ‘huidhonger’. Noem het hongersnood. De naam doet er niet toe. Het tekort wel.
Het beïnvloedt ons. Het doet ons pijn. En voor velen is de oplossing moeilijker dan het klinkt.
Het gaat niet alleen om alleen zijn
Je hoeft niet eenzaam te zijn om uitgehongerd te zijn.
Dr. Drouin trekt daar een grens. Eenzaamheid en hongersnood overlappen elkaar zeker. Maar het zijn geen tweelingen. Je kunt in een volle kamer zitten en je sociaal vervuld voelen, maar toch volledig onaangeroerd blijven. Je hart is vol. Je huid heeft honger.
Het is ook zeer individueel. Sommigen van ons willen voortdurend contact. Anderen geven de voorkeur aan onze ruimte. Die afwijking is normaal.
Voor kinderen gebruiken onderzoekers de term aanraakdeprivatie. Tiffany Field, directeur van het Touch Research Institute van de Universiteit van Miami, brengt deze gevolgen al vroeg in kaart. Baby’s die gescheiden zijn van hun ouders lopen verschillende risico’s. De behoefte aan contact begint bij de geboorte. Het verlaat ons nooit echt.
Waarom uw lichaam huid-op-huid nodig heeft
Aanhankelijke aanraking. Gedefinieerd als prettig, vrijwillig contact bedoeld om zorg te tonen.
Dit is voor alles van belang.
Bij zuigelingen kan het gebrek aan positieve aanraking de taalontwikkeling vertragen. Het kan de gevolgen voor de geestelijke gezondheidszorg voor het leven vertekenen. Bij premature baby’s reguleert huid-op-huidcontact de hartslag. Het stabiliseert de temperatuur. Het bouwt de hersenen. Zonder? Stressproblemen. Ontwikkelingsvertragingen. De kosten zijn hoog.
Dan is er oxytocine. Het zogenaamde ‘liefdeshormoon’.
Dr. Drouin legt het mechanisme uit. Aanraaktriggers worden vrijgegeven. In de vroege kinderjaren verbindt het ouder met kind. Op volwassen leeftijd versterkt het het vertrouwen. De sociale banden worden sterker. De geestelijke gezondheidszorg volgt.
Het verlaagt ook cortisol. Dat stresshormoon.
Als je je cortisol hoog houdt, vernietig je je stofwisseling. Je piekt in de bloedsuikerspiegel. Ontsteking stijgt. De bloeddruk stijgt. Je slaapcyclus wordt vernield.
Massagetherapie helpt. Uit een meta-analyse van meer dan 130 onderzoeken is gebleken dat positieve aanraking de immuniteit ondersteunt. Het verzacht de pijn. Het heft depressie op.
“De voordelen van fysieke aanraking… kunnen niet overschat worden”, zegt Drouin. Toestemming is de sleutel. Binnen die grenzen? De voordelen zijn legio.
Wie wordt er buitengesloten?
Alleen wonen? Je loopt risico.
Niet daten? Dezelfde.
Westerse culturen maken het nog ingewikkelder. In de VS kussen we geen wangen. Wij knuffelen geen vreemden. Wij houden afstand. Andere culturen integreren dagelijks aanraking in begroetingen. Hier isoleren we.
Kinderen in weeshuizen kampen met het grootste tekort. Het werk van Dr. Field bevestigt dat de aanraking van ouders elke keer beter is dan de aanraking van zorgverleners bij pasgeborenen. Afscheiding creëert kwetsbaarheid.
Zes manieren om het probleem op te lossen
Als je honger lijdt, zijn hier manieren om in de behoefte te voorzien.
1. Praten
Het voelt raar. Spreek het toch uit. Vertel je vriend dat je van knuffels houdt. Vraag uw partner om hand vast te houden op de bank. Zij willen het misschien ook. Het is meestal geen risico.
2. Massages
Reguliere sessies verslaan eenmalige sessies. Cleveland Clinic merkt op dat stress en stemming verbeteren. Twintig minuten werkt. Wil je geen volledige lichaamsmassage? Een gezicht- of hoofdhuidwrijving telt. De biologie controleert je voorkeur niet. Het reageert gewoon.
3. Huisdieren
Mensen zijn niet de enige bron. Een kat aaien. Hondnudges helpen. Een onderzoek onder meer dan 400 eigenaren bracht de aanraking van huisdieren in verband met een hoger welzijn. De positieve vooruitzichten stegen.
Geen huisdier? Vrijwilliger. Ga op de hond van de buren zitten. Ga naar het kattencafé.
4. Zelfknuffel
Wikkel je armen om jezelf heen. Leg een hand op je hart.
Het is niet zielig. Uit een gerandomiseerde, gecontroleerde studie bleek dat zelfverzachtende aanraking de cortisolspiegel en de hartslag net zo sterk verlaagde als het ontvangen van een knuffel van iemand anders. Het reguleert emoties. Het werkt.
5. Knuffelfeestjes
Heb je nog nooit van ze gehoord? Begrijpelijk.
‘Knuffelfeestjes’ zijn niet voor seks. Iedereen blijft gekleed. Toestemming is verplicht. Dr. Drouin merkt op dat ze niet mainstream zijn, omdat het concept voor de meesten vreemd of ten onrechte geseksualiseerd lijkt.
Ze bieden veilige, platonische intimiteit. Zoek naar gecertificeerde facilitators als je het probeert.
6. Professionals
Als de honger leidt tot een depressie of een blijvende angst, praat dan met iemand. Een therapeut of arts. Er bestaan strategieën die verder gaan dan alleen maar geknuffeld worden.
De realiteit
Wij zijn hiervoor gebouwd.
Het negeren ervan doet de behoefte niet verdwijnen. Het maakt de stress gewoon stil.
Degenen die alleen wonen, geen partner hebben of geïnstitutionaliseerd zijn, worden het zwaarst getroffen. De oplossing is niet one-size-fits-all. Praat met vrienden. Zoek een masseuse. Knuffel je hond. Misschien een feestje proberen. Of misschien accepteer je gewoon dat je huid vandaag weer leeg zal zijn.
Er is geen gemakkelijke knop voor een hongersnood naar intimiteit. Maar er zijn opties. Gebruik ze als je kunt.
