Autonome apotheken zijn geen sciencefiction meer. Ze gebeuren. En op dit moment maakt een startup genaamd Queue veel lawaai.
De wachtrij heeft zojuist de stealth-modus verlaten met een robot die aan het ene uiteinde verzegelde flessen pakt en aan het andere uiteinde gevulde receptflesjes uitspuugt. Eenvoudige mechanica. Enorme belofte. Het bedrijf zegt dat ze de leveringskosten van medicijnen met 96% kunnen verlagen. Zesennegentig procent.
Denk daar even over na. De marges van traditionele apotheken zijn flinterdun, arbeid is schaars en winkels blijven sluiten. De investeerders van Queue zijn niet onder de indruk van het ‘beheersen’ van die puinhoop; ze ondersteunen de automatisering van de hele fysieke uitvoeringslaag. Zoals iemand het uitdrukte: ze hebben ‘uitzonderlijke grondleggers die enorme, urgente problemen met technologie oplossen’.
Veel lof. Maar ze zijn niet de enigen.
Ken je Amazon nog? Vorig jaar rolden ze geautomatiseerde kiosken uit bij One Medical-locaties. Basiszaken: antibiotica, bloeddrukmedicijnen, inhalatoren. Hannah McClellan, VP Operations bij Amazon Pharmacy, noemde de ervaring ‘ongelooflijk bevredigend’. Ze zei dat ze hun klassieke draaiboek gebruiken: begin bij de klant en werk achteruit.
Als Jeff Bezos machines bouwt om recepten af te vullen, moet Queue zich wat veiliger voelen over zijn bedrijfsmodel. Validatie werkt twee kanten op.
Waarom het ertoe doet
Dit gaat niet alleen over coolere technologie. Het gaat om toegang. Of het ontbreken daarvan.
Uit gegevens van GoodRx blijkt dat bijna een derde van de Amerikanen het invullen van hun scripts overslaat. Kosten. Afstand. Wanhoop. We hebben ‘apotheekwoestijnen’ gecreëerd waar mensen urenlang heen en weer reizen om een pil te halen. Is dit echt het beste wat we kunnen doen?
Robots zouden de geografie kunnen repareren. Plaats een dispenser in een winkelstraat, een landelijke kliniek, een ziekenhuisgang. Verlaag de kostenbarrière. Vergroot het bereik.
Maar wacht even.
Hier is het probleem.
Een apotheker is niet zomaar een menselijke AT M. Vooral in plattelandssteden zijn zij het belangrijkste aanspreekpunt voor de gezondheidszorg. Zij adviseren. Zij adviseren. Ze vangen interacties op. Voor sommige mensen is een gesprek met hun apotheker de enige gezondheidscontrole die ze het hele jaar door krijgen.
Vervang die menselijke aanraking door een koude metalen doos en je verliest het vangnet.
Automatisering kan niet worden gezien als vervanging van menselijke expertise, maar eerder als een instrument om deze op te schalen.
Dat is de balans. Dat is de hoop. Machines doen het tellen; mensen doen de zorg.
Of tenminste, dat is het plan. De realiteit van het opschalen van dat rurrher (of ‘verder’, als we typefouten corrigeren terwijl we toch bezig zijn) valt nog te bezien. We wachten op de pillen. En de gesprekken die daar vroeger bij gingen.
