Jeśli spojrzeć na chronologię przetrwania człowieka, wynalezienie insulinoterapii wyróżnia się jako cud XX wieku. Przed tym odkryciem diagnoza cukrzycy typu 1 była w rzeczywistości wyrokiem śmierci. Organizm po prostu przestał wytwarzać hormon niezbędny do przetwarzania glukozy. Lekarze byli bezsilni.
W XIX wieku badacze wiedzieli, że do spalania energii potrzebna jest insulina. Próbowali wszystkiego, żeby go zastąpić. Niektórzy lekarze karmili pacjentów świeżą tkanką trzustki. To nie zadziałało. Prawdopodobnie spowodowało to poważne zaburzenia trawienne i nie przyniosło korzyści medycznych. Inne próby wyodrębnienia i zastąpienia brakującego hormonu również zakończyły się niepowodzeniem.
Potem przyszedł rok 1922. Doktor Frederick Banting, były student teologii, odkrył, jak wyizolować insulinę z psiej trzustki. Jego koledzy pozostali obojętni. Opisali ekstrakt jako „gęstą brązową maź”. Ale Banting wstrzyknął go Leonardowi Thompsonowi, 14-letniemu chłopcu ważącemu zaledwie 65 funtów, którego ciało dosłownie zjadało samo siebie.
Pierwsza próba nie powiodła się. Po zastrzykach u Leonarda wystąpiły ropnie. Nadal czuł się okropnie. Poziom cukru we krwi spadł tylko nieznacznie. Ale to był pierwszy krok. Banting udoskonalił formułę. Sześć tygodni później przedstawił Leonarda czystszą wersję.
Zmiany nastąpiły szybko. Mój poziom cukru we krwi spadł z niebezpiecznego 520 mg/dL do możliwego do opanowania 120 mg/dL. Waga wróciła. Siła wróciła. Leonard przez lata żył z kontrolowaną cukrzycą. Ostatecznie zmarł na zapalenie płuc w wieku 27 lat, ale dano mu czas, którego nigdy by nie miał.
Za to przełomowe odkrycie Banting i jego kolega dr John MacLeod otrzymali Nagrodę Nobla. Szybko pojawiła się produkcja komercyjna. Przez dziesięciolecia zapasy insuliny pochodziły z rzeźni. Producenci ekstrahowali hormony z trzustki krów i świń. Zwierzęta te dostarczyły większość insuliny stosowanej w leczeniu milionów ludzi.
Insulina zwierzęca uratowała życie niezliczonej ilości osób. U niektórych użytkowników powodował także reakcje alergiczne. Organizm ludzki czasami odrzuca białko zwierzęce. Zmieniło się to w 1978 roku.
Genentech, nowa firma biotechnologiczna, wyprodukowała pierwszą syntetyczną insulinę ludzką. Wykorzystali bakterie i drożdże jako małe fabryki. Do DNA tych mikroorganizmów wprowadzono geny ludzkiej insuliny. Rezultatem była rekombinowana insulina DNA. Idealnie wpasowywał się w fizjologię człowieka. Wyeliminował problemy alergiczne związane z produktami pochodzenia zwierzęcego.
Na początku lat 80. ta nowa forma stała się powszechnie dostępna. Na zawsze zmieniła sposób leczenia cukrzycy. Obecnie prawie każdy, kto potrzebuje insuliny, stosuje rekombinowaną insulinę ludzką. Insulina pochodzenia zwierzęcego należy już w dużej mierze do przeszłości.
Informacje o dostępnych opcjach stosowania insuliny
Dla osób leczących się na cukrzycę typu 1 lub zaawansowaną cukrzycę typu 2 znaczenie ma zrozumienie źródła insuliny. Przejście ze źródeł zwierzęcych na źródła syntetyczne usunęło znaczącą barierę w leczeniu. Alergie zmniejszyły się. Poprawiła się stabilność.
Aktualne dane dotyczące używania narkotyków pokazują zróżnicowany obraz. Około 16% osób chorych na cukrzycę przyjmuje wyłącznie insulinę. 12% stosuje zarówno insulinę, jak i leki doustne. Większość, bo 57%, opiera się wyłącznie na lekach doustnych. Kolejne 15% nie stosuje ani insuliny, ani leków doustnych, często lecząc tę chorobę jedynie poprzez zmianę stylu życia.
Różnica między udowodnioną historią kliniczną a wczesnymi badaniami jest tutaj oczywista. Korzyści ze stosowania rekombinowanej insuliny są ustalonym faktem. Mechanizmy produkcji bakterii są dobrze udokumentowane. To nie jest eksperyment. To jest standard opieki.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, dostępne są zasoby. Ogólne strony dotyczące cukrzycy obejmują diagnostykę i objawy. Strony specjalistyczne szczegółowo opisują leczenie cukrzycy typu 1. Ewolucja od trzustki świńskiej do syntezy bakteryjnej jest jednym z największych sukcesów medycyny. Przekształciła śmiertelną chorobę w chorobę, którą można leczyć.
Nauka wciąż się rozwija. Testowane są nowe metody dostawy. Opracowywane są nowe analogi. Ale podstawowa zasada pozostaje ta sama. Insulina nie wchodzi w grę. Jest to konieczność. Dzięki Bantingowi, Thompsonowi i pionierom biotechnologii, którzy za nimi poszli, jest to dostępne.
Nie trzeba być naukowcem, żeby to docenić. Musisz po prostu żyć.















