Als je naar de tijdlijn van het menselijk overleven kijkt, valt de uitvinding van de insulinetherapie op als een wonder van de 20e eeuw. Vóór deze ontdekking was de diagnose diabetes type 1 feitelijk een doodvonnis. Het lichaam stopte eenvoudigweg met het produceren van het hormoon dat nodig is om glucose te verwerken. Artsen waren hulpeloos.
In de 19e eeuw wisten onderzoekers dat insuline essentieel was voor het verbranden van energie. Ze hebben alles geprobeerd om het te vervangen. Sommige artsen voedden patiënten met vers pancreasweefsel. Het mislukte. Het veroorzaakte waarschijnlijk ernstige spijsverteringsproblemen, samen met het gebrek aan medisch voordeel. Andere pogingen om het ontbrekende hormoon te extraheren en te vervangen, mislukten ook.
Toen kwam 1922. Dr. Frederick Banting, een voormalig student godgeleerdheid, ontdekte hoe hij insuline uit de alvleesklier van een hond kon isoleren. Zijn collega’s waren niet onder de indruk. Ze beschreven het extract als ‘dikke bruine modder’. Maar Banting injecteerde het in Leonard Thompson, een 14-jarige jongen die slechts 25 kilo woog omdat zijn lichaam zichzelf had verteerd.
De eerste poging verliep rommelig. Leonard kreeg abcessen door de injectie. Hij voelde zich nog steeds verschrikkelijk. Zijn bloedsuikerspiegel daalde slechts licht. Maar het was een begin. Banting verfijnde de formule. Zes weken later injecteerde hij een schonere versie in Leonard.
De verandering ging snel. De bloedsuikerspiegel daalde van een gevaarlijke 520 mg/dl naar een beheersbare 120 mg/dl. Gewicht terug. De kracht keerde terug. Leonard leefde jarenlang met gecontroleerde diabetes. Hij stierf uiteindelijk op 27-jarige leeftijd aan een longontsteking, maar hij had tijd gekregen die hij anders nooit zou hebben gehad.
Banting en zijn collega Dr. John Macleod ontvingen de Nobelprijs voor deze doorbraak. Commerciële productie volgde snel. Decennia lang kwam de insulineaanvoer uit slachthuizen. Fabrikanten haalden hormonen uit de alvleesklier van koeien en varkens. Deze dieren leverden het grootste deel van de insuline die werd gebruikt om miljoenen mensen te behandelen.
Dierlijke insuline heeft talloze levens gered. Het veroorzaakte bij sommige gebruikers ook allergische reacties. Het menselijk lichaam stoot soms het dierlijke eiwit af. Dat veranderde in 1978.
Genentech, een nieuw biotechnologiebedrijf, produceerde de eerste synthetische humane insuline. Ze gebruikten bacteriën en gisten als kleine fabriekjes. Menselijke insulinegenen werden in het DNA van deze micro-organismen ingebracht. Het resultaat was recombinant DNA-insuline. Het paste perfect bij de menselijke fysiologie. Het elimineerde de allergische problemen die verband houden met dierlijke bijproducten.
Begin jaren tachtig was deze nieuwe vorm algemeen verkrijgbaar. Het veranderde de behandeling van diabetes permanent. Tegenwoordig gebruikt bijna iedereen die insuline nodig heeft, recombinante humane insuline. Dierlijke insuline behoort grotendeels tot het verleden.
Uw insulineopties begrijpen
Voor degenen die diabetes type 1 of gevorderd type 2 beheersen, is het van belang om de bron van insuline te begrijpen. De verschuiving van dierlijke naar synthetische bronnen heeft een aanzienlijke barrière voor de zorg weggenomen. Allergieën namen af. Consistentie verbeterd.
De huidige gegevens over medicijngebruik laten een gevarieerd landschap zien. Ongeveer 16% van de mensen met diabetes gebruikt alleen insuline. 12% gebruikt zowel insuline als orale medicatie. Een meerderheid, 57%, vertrouwt alleen op orale medicatie. Nog eens 15% gebruikt geen insuline of orale medicijnen, vaak alleen al door veranderingen in levensstijl.
Het onderscheid tussen bewezen klinische geschiedenis en vroeg onderzoek is hier duidelijk. De voordelen van recombinant insuline zijn bewezen feiten. De mechanismen van bacteriële productie zijn goed gedocumenteerd. Dit is niet experimenteel. Het is de zorgstandaard.
Als u nieuwsgierig bent naar de details, zijn er bronnen beschikbaar. Algemene diabetespagina’s behandelen diagnose en symptomen. Gespecialiseerde pagina’s beschrijven behandelingen voor diabetes type 1. De evolutie van varkensalvleesklier naar bacteriële synthese is een van de grootste succesverhalen van de geneeskunde. Het maakte van een fatale toestand een beheersbare toestand.
De wetenschap blijft vooruitgang boeken. Nieuwe bezorgmethoden worden getest. Er worden nieuwe analogen ontworpen. Maar het kernprincipe blijft hetzelfde. Insuline is niet optioneel. Het is essentieel. En dankzij Banting, Thompson en de biotechpioniers die volgden is het toegankelijk.
Je hoeft geen wetenschapper te zijn om dat te kunnen waarderen. Je hoeft alleen maar te leven.















