Minister van Defensie Pete Hegseth heeft een belangrijke beleidswijziging aangekondigd: U.S. Van militair personeel zal niet langer worden verlangd dat zij jaarlijks griepvaccinaties krijgen. Hegseth karakteriseerde het al lang bestaande mandaat als ‘absurde overdreven reikwijdte’ die de oorlogscapaciteiten verzwakt en omschreef het besluit als een stap in de richting van ‘gezond verstand’-autonomie.
Medische experts en militaire historici waarschuwen echter dat dit besluit voorbijgaat aan een eeuw van lessen die zijn geleerd op het slagveld, waar infectieziekten vaak net zo dodelijk zijn gebleken als vijandelijk vuur.
De historische kosten van ziekten in oorlogsvoering
De geschiedenis laat zien dat infectieziekten een strijdmacht effectiever kunnen decimeren dan vechten. De risico’s zijn niet theoretisch; ze zijn gedocumenteerd gedurende eeuwen van militaire strijd:
- De pandemie van 1918: Tijdens de uitbraak van de “Spaanse griep” veroorzaakte de griep ongeveer 45.000 doden in het Amerikaanse leger – bijna gelijk aan de 53.402 doden veroorzaakt door gevechten.
- Pokkenlessen: Al in 1777 erkende George Washington dat de pokken zijn troepen decimeerden, wat leidde tot verplichte vaccinaties om overleving te garanderen.
- Moderne uitbraken: De afgelopen decennia hebben uitbraken van adenovirussen in trainingskampen geleid tot hoge ziekenhuisopnamepercentages (tot 20%). Uit gegevens blijkt dat toen vaccins tussen 1999 en 2011 niet beschikbaar waren, het aantal gevallen enorm steeg; toen ze opnieuw werden geïntroduceerd, kelderden de gevallen.
Het centrale vraagstuk is dichtheid. Militair personeel opereert in nauwe ruimtes (schepen, kazernes en tenten) waar virussen zich met extreme efficiëntie verspreiden.
De paradox van “gereedheid”.
Terwijl minister Hegseth beweert dat mandaten de paraatheid verzwakken, beweren medische professionals het tegenovergestelde. In een militaire context verwijst ‘gereedheid’ naar het vermogen van een eenheid om missies in te zetten en uit te voeren. Een uitbraak van een ziekte legt een enorme druk op dit vermogen.
“Troepen die dicht bij elkaar wonen lopen een bijzonder groot risico om ziekten zoals griep op te lopen en over te dragen, waardoor hun vermogen om op bedreigingen te reageren wordt aangetast”, zegt René Najera, directeur Volksgezondheid en Geschiedenis van Vaccinaties aan het College of Physicians.
De belangrijkste risico’s voor de gereedheid voor missies zijn onder meer:
* Massale arbeidsongeschiktheid: Zoals we hebben gezien tijdens de COVID-19-pandemie op de USS Theodore Roosevelt, waar meer dan 1.200 bemanningsleden besmet raakten, kan ziekte hele eenheden buitenspel zetten.
* Verlies van mankracht: Dr. Shane Solger, een voormalige medische marineofficier, merkt op dat zelfs als de griep niet dodelijk is, de ‘verloren dagen’ van werk wanneer soldaten zich ziek voelen, het vermogen van het leger om te functioneren direct verminderen.
* Wereldwijde transmissie: Nu het Amerikaanse leger wereldwijd opereert, lopen niet-geïmmuniseerde troepen het risico om vermijdbare ziekten van het ene operatiegebied naar het andere over te brengen, waardoor regio’s mogelijk worden gedestabiliseerd.
De gegevens uitdagen
Het besluit druist ook in tegen specifieke trends op militair gebied. Terwijl algemene CDC-gegevens suggereren dat de risico’s op griephospitalisatie toenemen met de leeftijd, bleek uit een onderzoek onder actieve militairen uit de periode 2010-2024 dat hogere ziekenhuisopnamepercentages onder de jongste leeftijdsgroep (jonger dan 25 jaar) aanwezig waren. Dit suggereert dat de unieke spanningen van het militaire leven – fysieke uitputting, mentale stress en leven in een nauwe omgeving – jongere militairen kwetsbaarder maken voor ernstige ziekten dan het grote publiek.
Een verschuiving in de beleidsrichting
Deze stap sluit aan bij een bredere trend binnen de huidige regering om de vaccinmandaten te beperken, inclusief het beleid met betrekking tot COVID-19 en Hepatitis B. Deze verschuiving geeft prioriteit aan individuele autonomie boven de collectieve biologische veiligheid van het korps.
Momenteel hanteert het leger een strikt vaccinatieschema voor verschillende bedreigingen, waaronder gele koorts, tetanus en tyfus, ter bescherming tegen zowel natuurlijke uitbraken als de mogelijke bewapening van ziekteverwekkers. Het afschaffen van het griepmandaat roept een cruciale vraag op voor defensieplanners: Op welk punt brengt de individuele vrijheid de nationale defensie in gevaar?
Conclusie: Door het mandaat voor griepvaccins op te heffen, ruilt het leger een collectieve preventieve maatregel in voor individuele autonomie, een stap waarvan medische experts waarschuwen dat deze zou kunnen leiden tot vermijdbare uitbraken, verloren manuren en verminderde gevechtseffectiviteit.
