Przez ponad sto lat postęp medycyny skupiał się na przeżyciu w ostrych przypadkach – antybiotyki, opieka w nagłych wypadkach, chirurgia urazowa. To podejście zadziałało. Wydłużyła się średnia długość życia, a miliony ludzi przeżyły, a w przeciwnym razie nie byliby w stanie tego przeżyć. Ale ten sukces stworzył nowy problem: stworzyliśmy system opieki zdrowotnej na wypadek sytuacji kryzysowych, a nie na realia starzenia się. To przejście jest teraz nieuniknione.
Nieunikniona zmiana demograficzna
Do 2030 r. każdy wyżu demograficznego będzie miał ponad 65 lat, co oznacza, że co piąty Amerykanin będzie na emeryturze. Najszybciej rosnącą grupą demograficzną są osoby powyżej 85. roku życia – grupa, która najprawdopodobniej będzie potrzebować codziennej pomocy. To nie jest przyszły kryzys; to już się dzieje. System jest nieprzygotowany i konsekwencje stają się widoczne.
Zepsuty model: leczenie objawów, a nie chorób
Szpitale przodują w doraźnych interwencjach – stabilizowaniu złamań, leczeniu infekcji i zarządzaniu kryzysowym. Jednak pacjenci często są wypisywani z powrotem do tych samych delikatnych warunków, w jakich zostali tam sprowadzeni. Starsi dorośli potrzebują skoordynowanej, ciągłej opieki: monitorowania, wsparcia domowego, podawania leków i radzenia sobie z samotnością. Obecny system leczy choroby; nie wspomaga starzenia.
Ukryty koszt ekonomiczny i emocjonalny
Rodziny są często przygotowane finansowo i prawnie na śmierć, ale rzadko przez dekadę poprzedzającą śmierć – okres najtrudniejszy. Nie doceniają fragmentacji opieki, zaangażowania czasu w opiekę, napięcia emocjonalnego i rosnących kosztów. Szacuje się, że nieodpłatna opieka rodzinna kosztuje około 873 miliardów dolarów rocznie – 3% PKB USA. Ponad 53 miliony Amerykanów zapewnia tę opiekę, często własnym kosztem emocjonalnym i finansowym.
Ciężar w nieproporcjonalnym stopniu spada na kobiety, które częściej skracają godziny pracy lub całkowicie rezygnują z kariery zawodowej. Oznacza to, że luki w opiece nad osobami starszymi są wypełniane kosztem czasu kobiet i utraconych możliwości, a także cichego wyczerpania ekonomicznego.
Starzenie się to nie tylko problem medyczny; jest to problem trwający całe życie, który destabilizuje rodziny, nadwyręża małżeństwa, przerywa karierę i powoduje smutek na długo przed śmiercią. Koszty te nie są odzwierciedlone w rachunkach za leczenie, ale często to one jako pierwsze niszczą rodziny.
Awaria systemu: długowieczność bez infrastruktury
Świętujemy dłuższe życie, ale długowieczność bez odpowiedniej infrastruktury jest ciężarem. Budowano szpitale, a nie domy, zaprojektowane z myślą o starzeniu się. Przeszkolono specjalistów, a nie integratorów opieki. Powstały produkty ubezpieczeniowe, ale nie kompleksowe ścieżki opieki. Stworzyliśmy lekarstwa, ale nie ciągłość. Teraz jesteśmy zaskoczeni konsekwencjami.
Rzeczywistość fiskalna: starzenie się społeczeństwa i koszty opieki zdrowotnej
Wraz ze starzeniem się społeczeństwa koszty opieki zdrowotnej nie tylko rosną, ale także zmieniają cały system. Przewiduje się, że wydatki federalne na programy dla osób starszych (Medicare i Medicaid) wzrosną z 6,6% PKB w 2020 r. do ponad 9% w połowie stulecia. To nie jest marnotrawstwo; to demografia. Osoby starsze korzystają z opieki częściej, z większą złożonością.
Koszty podwajają się od początku lat 70. do późnych lat 80., co odzwierciedla wiele chorób przewlekłych, polipragmazję, pogorszenie funkcji poznawczych i rosnące zapotrzebowanie na codzienne wsparcie. Obecny system nie został zaprojektowany z myślą o takim poziomie złożoności. Miało to być interwencją, a nie towarzyszeniem; na leczenie, a nie wsparcie; do rozliczeń, a nie do monitorowania.
Ścieżka naprzód: zmiana perspektywy
Modele opieki muszą z biegiem czasu podążać za ludźmi, integrując medycynę, zdrowie psychiczne, opiekę pielęgniarską i wsparcie rodziny. Polityka powinna skupiać się na długoterminowych, przewidywalnych okresach pogorszenia sytuacji, a nie tylko na śmierci i niepełnosprawności. Co najważniejsze, musimy przestać udawać, że system zaprojektowany na wypadek sytuacji awaryjnych może po cichu ewoluować w system zdolny zapewnić długą żywotność.
Pytaniem nie jest już, czy Ameryka się starzeje, ale jak na to reagujemy. Czy będziemy nadal traktować starzenie się jako serię problemów medycznych, czy też uznamy, że jest to złożona przemiana człowieka, która wymaga wzroku, koordynacji i specjalistycznej opieki? Nadchodzi kryzys opieki. Bez ukierunkowanej infrastruktury związanej ze starzeniem się rodziny w dalszym ciągu będą ponosić ciężar, do którego wsparcia system opieki zdrowotnej nigdy nie został zaprojektowany.
